آیین پرستش شکتی در مکاتب شیوایی

نوع مقاله: مقاله پژوهشی

نویسنده

ندارد

چکیده

شکتی در زبان سنسکریت به معنای نیرو و توان، و در متون مقدسِ هندو، به ویژه تنترهای،
عنوانی است برای نیروی خلاقِ مؤنث که منشأ واحدِ تمام اشکال نیرو در عالم است. در
مکاتب دینی تنترهیی، شکتی تنها وجودِ حقیقی، معرفت محض و سعادتِ مطلق است که
سراسر هستی با تحدید نیروی او شکل گرفته است.
از این رو، مانند برهمن در مکتبِ ادویته ودانته، سچیداننده 1 خوانده میشود و همانند
برهمن با تنزل از مرتبۀ اطلاق و تجلّی در اشکال و صور مختلف، عالم هستی را میآفریند
در حجابِ کثرات، پنهان می شود و به سیطرۀ درک هیچ دانشی « مایا » و « وهم » و به کمک
در نمیآید.
شکتی حرکت و نیروی عالم هستی را اداره میکند و در پایان زمان، همۀ یروهای
عالم را بهسوی خود می کشد و بدینترتیب، عالم هستی را محو و نابود میسازد. از این رو،
شکتی نیروی آفرینش، و در عالیترین مفهوم علّی خود، خدا مادری است که همۀ عالم از
زهدان پاک او جاری میگردد و در تکمیل سیر وجودی خود میل بازگشت به سوی او
دارد.

کلیدواژه‌ها