فرجام شناسی کیهانی در مکاشفات یهودی دورۀ بین العهدین

نوع مقاله: مقاله پژوهشی

نویسنده

ندارد

چکیده

دوران حد فاصل ترجمۀ هفتادی تا زمان نگارش عهد جدید، به دورۀ بین العهدین موسوم
است. این دوره به سبب هم جواری یهودیان با اقوام دیگر، موجد ادبیات بسیار پرباری بود
که گونه های ادبی متنوعی را در خود داشت. از جمله میتوان گونۀ ادبی مکاشفه را نام برد
که به دلایلی همچون تاثیر اندیشه های ایرانی بر یهود، قوت فراوان گرفت. آزارهایی که
یونانیان و رُمیان بر این قوم روا داشتند، فرجام شناسی نوینی را در مکاشفات بین العهدین
بنیان نهاد که هم در راستای تکمیل آموزه های عهد عتیق بود و هم دردهای تاریخی این قوم
را مرهم می نهاد. ساختار این فرجام شناسی بر جبری تاریخی استوار بود که فسادهای
موجود در جامعۀ انسانی را موجب فساد و کاستی در امور کیهانی می دانست و آن دو را
زمینۀ ظهور مسیحا و اصلاحات او به شمار می آورد. فرجام شناسی مکاشفات با ارائۀ نگاهی
فراتاریخی به رخدادهای آخرالزمان، دیدگا ههای تاریخیِ فرجام شناسی عهد عتیق را به کلی
دگرگون کرد، زیرا از دیدگاه مکاشف هگران دورۀ بی نالعهدین، عالم آخرت، به موازات همین
عالمِ ماده در جریان بود و اورشلیم آسمانی که نماد ملکوت الهی به شمار می رفت،
می توانست هر لحظه در قلب های آدمیان بر پا شود و محل استقرار خداوند باشد.

کلیدواژه‌ها